Een korte post voor Jaap en Chris, 1.500 kilometer hier vandaan. Het moet al bijna dertig jaar geleden zijn geweest, toen zij in de Leidse Groenoordhallen gingen kijken naar, ik geloof, de Talking Heads, en er in het voorprogramma vier Ierse snotneuzen zagen spelen. (Lees bij Reacties die van Jaap, met een uitgebreide correctie op dit verhaal!) Het was het eerste concert ooit van U2 in Nederland, niemand had nog van ze gehoord. Jaap heeft er een historische foto van, hij met Bono, twee vrolijke twintigers, bijna tieners nog. En Chris werd er roadie en ging zijn oudste zoon, jaren later, natuurlijk Bono noemen.
Anno 2009 is U2 een stuk groter geworden. Héél groot. Jaap en Chris waren er niet bij, gisteravond, maar we hebben hen wat momenten laten delen van een mooie avond. De goedkoopste kaartjes, op het veld, bleken ook de beste kaartjes te zijn. Onder Bono’s ‘spacestation’ klonken vooral nummers waar wij, oude lullen, de meeste herinneringen aan hebben. Allemaal jaren tachtig, Sunday bloody sunday, Pride, Where the streets have no name, Unforgettable fire, etcetera. Plus een prachtige One, intimiteit in een groot stadion. En een kleine hommage aan Michael Jackson tijdens het ook al zo oude Angel of Harlem. Het was een beautiful night.
Fantastische avond gehad met U2! Al geruime tijd lees ik je stukjes met erg veel plezier. Zo ook een paar dagen geleden waar je schreef over de extra kaartjes die op de markt kwamen. Gelijk geprobeerd via ticktackticket en binnen tien minuten twee entradas binnen! Nu de foto gezien die bij dit stukje staat en blijkt dat we naast je stonden..
Had je dus persoonlijk kunnen danken, maar nu maar op deze manier. Muchisimas gracias!
Un saludo, Jeroen
Het lag een tikkie anders Ed. Die glorieuze zwart wit-foto is geschoten in de kleedkamer van de Stadsgehoorzaal, op 28 oktober 1981, en toont een jonge verslaggever van de plaatselijke krant (Leidsch Dagblad) temidden van Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen, de benjamin van het stel die op deze gedenkwaardige avond schuchter zijn 19e verjaardag viert, tijdens een kort (vijf kwartier), maar hartstochtelijk concert in een niet uitverkochte zaal. In de weerslag daarvan op de kunstpagina van Leidsch Dagblad staat de volgende dag dat de Ierse jongerenband U2 hard op weg is naar Ahoy en dat zou geen al te gewaagde voorspelling blijken.
De foto in kwestie werd geschoten door Jan Hubers die van de jonge verslaggever te opdracht kreeg om hem, hoe dan ook, met de band te vereeuwigen aangezien het om een muzikale belofte ging die waarschijnlijk net zo groot zou worden als de Rolling Stones. ‘Ja, ja, dat zal wel’, lachte Hubers, maar schoot godzijdank toch die wereldplaat.
Geinig U2-item Edwin, maar bleef toch echt eerst even haken bij het verhaal van de jongen die werd doodgestoken in Sitges. In Sitges!
Maar goed U2, het item roept van alles bij me op. Jaap liet die foto maken op de 19e verjaardag van Larry Mullen, lees ik. Precies een jaar later was ik (met Marjorie) met de band op stap. Larry werd 20, we aten in een hotel in Rotterdam, gingen mee de bus in naar De Lantaarn eveneens in Rotterdam, gewoon mee de kleedkamer in. Marjorie maakte foto’s. U2 was geen voorprogramma meer. Ze waren hoofdact en er kwamen maar liefst 300 mensen naar dat kleine theater. Geweldig was dat, unforgettable fire op het podium, het nummer schreven ze veel later. Afgelopen woensdag belde onze zoon Bono (tja). Hij stond op het veld van San Siro, wat op zich al een belevenis was. Maar deze keer stond het podium van onze Ierse ‘vrenden’ daar. Onze zoon raakte euforisch van de muziek van U2. De cirkel is onderhand wel rond, dacht ik. Groeten uit Breda