Dat is het voordeel van het wonen in een relatief klein stadje, of een groot dorp, met nog geen 30.000 inwoners. Er is altijd wel iemand die je, viavia, kent en je hét verhaal kan vertellen waar je naar op zoek bent. In dit geval inwoners van Can Girona, de superluxe wijk (er staat een huis te koop van 12,4 miljoen euro, 970 vierkante meter), waar donderdagochtend heel vroeg de bijna 130 belangrijke en machtige gasten van de Bilderberg Conferentie in het Dolce-hotel zullen neerstrijken. Vandaag mochten we van de relaxte Mossos d’Esquadra, de Catalaanse agenten, nog de wijk in, van donderdag tot zondag kunnen we het hotel slechts van deze afstand, van de foto, bekijken. De koninginnen Beatrix en Sofía of de Belgische prins Filip zien? De voorzitters-directeuren van de Wereldbank (Zoellick), de Europese bank (Trichet), de wereldhandelsorganisatie (Lamy), de ex-Navo (De Hoop-Scheffer), Neelie Kroes, Ernst Hirsch-Ballin, de CEO’s van Shell, AkzoNobel, CocaCola, Siemens, Deutsche Bank en een lang, lang etcetera? We zullen ze zien noch horen. Officieel zijn ze er niet eens, dit is een privé-bijeenkomst. Maar er moeten wel 1.000 agenten opdraven die met belastinggeld worden betaald…
Terug naar die buren van Can Girona. Deze week kregen ze bezoek van bijzondere agenten. En die vertelden wat ze mogen (bijna niet) en niet mogen (bijna alles). Met een speciaal pasje kunnen ze de wijk in. Maar komen er familie of vrienden op bezoek, dan moeten die vooraf worden aangemeld, mét DNI (identiteitskaart) én kenteken van de auto; komen ze niet door de screening, dan geen bezoek. Want ze zouden eens een fotograaf uitnodigen… Ook dat werd even gezegd: men wil geen camera vanuit een tuin of huiskamer op het hotel gericht zien; die wordt in beslag genomen. En niet schrikken, zei men tegen de veelal rijke buren, die hun eigen bewaking hebben: er zullen heel veel mannen op de heuvel tussen de bomen lopen; zij moeten voorkomen dat indringers via de achterkant binnenkomen. En de Guardia Civil is ook present met boten op zee. De golfclub Terramar zal een dag gesloten worden, afgehuurd door Bilderberg, dat ook nog probeert zaterdagavond de openluchtdiscotheek l’Atlàntida te sluiten, want de herrie (tot zes uur ‘s morgens) zou de koninginnen wakker houden. Hoe ze dat voor elkaar krijgen? Hoeveel brengt zo’n zaterdagavond op? Huppa, een zak met geld. Zo is ook voor het héle hotel betaald, inclusief de 100 kamers die níet bezet zullen zijn.
Trouwens, al de hele dag de herrie van een helicopter boven ons hoofd…
Pingback: Bilderberg ‘10, daar gaan we weer – Duncan Hills
Ik heb kennissen die vandaag zouden gaan golfen op Terramar. Ik zal eens vragen hoe het gegaan is want vanaf de baan heb je toch goed zicht op het hotel.
Sinds dat ik me heb geabonneerd heb op je blog verbaas ik mijn vriendin (die al jaren in Barcelona woont) telkens weer opnieuw met allerlei leuke weetjes en achtergrondverhalen
!
Hartelijk dank voor de interessante posts, en doe zo maar gerust voort!
@Michiel. Dank. En dank voor het lezen. En opvallend is hoe weinig mensen nog van het hele Bilderberg-gedoe afwisten; zelfs mijn chefs op de krant niet!
Beste Edwin,
Je hebt inderdaad gelijk, ik had er eerlijk gezegd zelf ook nog nooit van gehoord. Trouwens, de enige (betrouwbare?) informatie over de Bilderberg-conferenties is slechts in een klein artikeltje op Wikipedia te vinden.
Dat, en het feit dat het allemaal nogal redelijk onvoorstelbaar lijkt wie er allemaal aanwezig is, zorgt er allicht voor dat de aanwezigen op de Bilderberg-conferenties nog lange tijd hun rendez-voutjes zullen kunnen houden zonder dat téveel mensen er zich vragen bij gaan stellen…
Het punt is natuurlijk wat er door de belastingbetaler gefinancierde hoge ambtenarij daar heeft te zoeken, zonder dat wij weten wat daar wordt bekonkeld. Er wordt al jaren tegen die conferentie geageerd, maar zonder resultaat. Politiek verantwoordelijken zijn de enigen die we daar weg zouden kunnen houden. Er zijn wel eens hele schappelijke kamervraagjes over gesteld, maar de antwoorden kunnen we raden: privé.
Pingback: Geld maakt wel gelukkig « Het Barcelona-gevoel